Na trwającym właśnie festiwalu w Cannes zadebiutował nowy film Pawła Pawlikowskiego – “Ojczyzna“, w którym jedną z głównych ról zagrała Sandra Hüller. Aktorka w ostatnich latach zachwyciła m.in. rolą w “Strefie interesów“, a ostatnio oglądaliśmy ją w “Projekcie Hail Mary“. To nie pierwsza współpraca Pawlikowskiego z zagraniczną gwiazdą – przypomnijmy, że Polak reżyserował także choćby Emily Blunt w filmie “Lato miłości“.
Wykorzystajmy tę okazję, by zaprezentować ranking innych zagranicznych gwiazd, które współpracowały z polskimi reżyserami. Kolejność ułożyliśmy według średnich ocen filmów, o których mowa w zestawieniu (od najniższej do najwyższej). Zaczynajmy!
W “Essential Killing” Vincent Gallo zagrał mężczyznę pojmanego przez amerykańskie wojsko, który po ucieczce próbuje przetrwać w skutej śniegiem, nieprzyjaznej rzeczywistości. Skolimowski nie dał mu łatwego zadania. Niemal całkowicie pozbawił bohatera dialogów, dlatego aktor musiał oprzeć swoją kreację głównie na fizyczności, mimice i instynktownych reakcjach. Jego minimalistyczna gra została bardzo wysoko oceniona przez krytyków – za tę rolę otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora na festiwalu w Wenecji.
W “Ukrytej grze” Łukasza Kośmickiego Bill Pullman wcielił się w Joshuę Mansky’ego, amerykańskiego matematyka i byłego mistrza szachowego, który pojawia się w Warszawie na rozgrywany w czasach zimnej wojny mecz USA–ZSRR. Pullman dobrze odnalazł się w szpiegowskiej konwencji filmu, a obecność hollywoodzkiego aktora była jednym z najgłośniej promowanych elementów produkcji i podkreślała jej międzynarodowy charakter. Sam Pullman opowiadał w wywiadach, że chwalił się swoim znajomym faktem, że zrealizował film w Polsce.
W “Szulerze” Adka Drabińskiego z 1991 roku Philip Seymour Hoffman (na zdjęciu po lewej) pojawił się epizodycznie jeszcze na początku kariery, lata przed tym, zanim stał się jednym z najbardziej cenionych aktorów swojego pokolenia. Dziś jego drobny występ zwraca uwagę przede wszystkim jako ciekawostka związana z wczesnym etapem kariery przyszłego laureata Oscara. No i szczerze można powiedzieć, że na początku lat 90. powstał film, w którym zagrali Philip Seymour Hoffman i Jerzy Kryszak (a przypomnijmy, że w tamtej dekadzie naszej kinematografii znalazła się też produkcja z Valem Kilmerem i Bogusławem Lindą – “Letnia miłość“). Co za czasy!
Hauer nie jest jedyną zagraniczną gwiazdą adaptacji książki Michaela Francisa Gibsona poświęconej obrazowi “Droga krzyżowa” pędzla Pietera Bruegla. U jego boku na ekranie pojawiają się także Charlotte Rampling i Michael York (a Majewski ma na koncie współpracę również z m.in. Johnem Malkovichem i Joshem Hartnettem). Znane twarze zderzają się u polskie reżysera z eksperymentalną formą i narracją, a praca na planie takiej produkcji przypadła Hauerowi do gustu – w wywiadach udzielanych w okolicach premiery podkreślał, jak dobrze współpracowało mu się z Majewskim.
Ach, jakim wydarzeniem było “Ogniem i mieczem“! Jeden z największych hitów końca lat 90., przyciągający do kin miliony widzów i bijący rekordy popularności, popkulturowy fenomen tamtych czasów (w czym na pewno pomogła także goszcząca w stacjach telewizyjnych i radiowych “Dumka na dwa serca”). Mam wrażenie, że najwięcej mówiło się o Bohunie, w którego wcielił się 36-letni wówczas rosyjski gwiazdor Aleksandr Domogarow. Nic dziwnego – aktorowi przypadła postać porywcza, kierująca się emocjami i miłością, a taką trudno wyrzucić z pamięci.
W “Kosie” Jason Mitchell (znany m.in. ze “Straight Outta Compton“) wcielił się w Domingo – byłego niewolnika i towarzysza Tadeusza Kościuszki, który razem z nim przybywa do ogarniętej napięciami Rzeczypospolitej tuż przed wybuchem insurekcji. Aktor kreuje jedną z najciekawszych postaci filmu: jest outsiderem patrzącym na polskie konflikty społeczne z zupełnie innej perspektywy, a jednocześnie kimś, kto coraz mocniej angażuje się w lokalne wydarzenia. Czas pokaże, czy w kolejnych historycznych produkcjach doczekamy się innych ciekawych wyborów castingowych.
W “Całkowitym zaćmieniu” Leonardo DiCaprio wcielił się w Arthura Rimbauda – francuskiego poetę, który wdaje się w burzliwą relację z Paulem Verlaine’em. Film Agnieszki Holland powstał, zanim aktor osiągnął status hollywoodzkiej supergwiazdy (było to dwa lata przed “Titanikiem“), ale oczywiście już wtedy zwracał na siebie uwagę swoją grą. Rola w filmie Holland była jednym z ważniejszych etapów wczesnej kariery DiCaprio i potwierdziła jego opinię jednego z najbardziej utalentowanych młodych aktorów swojego pokolenia. Sama Holland miała okazję współpracować z wieloma innymi zagranicznymi gwiazdami – m.in. Maggie Smith, Vanessą Kirby, Diane Kruger i Davidem Thewlisem (z nim również w “Całkowitym zaćmieniu“).
W “Jacku Strongu” Władysława Pasikowskiego Patrick Wilson wcielił się w Davida Fordena, oficera CIA odpowiedzialnego za kontakty z Ryszardem Kuklińskim podczas jego współpracy z amerykańskim wywiadem. Wilson w ramach swojej roli miał nawet okazję powiedzieć kilka słów po polsku – ten język nie jest mu zresztą obcy, jako że aktor od lat jest mężem Dagmary Domińczyk. Biorąc pod uwagę, jak rozwija się zagraniczna kariera Marcina Dorocińskiego, niewykluczone, że jeszcze zobaczymy ich razem na ekranie.
W pierwszej odsłonie trylogii Juliette Binoche wcieliła się w Julie, kobietę, która po nagłej tragedii próbuje całkowicie odciąć się od dotychczasowego życia. Binoche buduje tę rolę w bardzo oszczędny – dużo znaczeń przekazuje spojrzeniem, ciszą i minimalnymi gestami, co dobrze współgra z kontemplacyjnym stylem filmu Krzysztofa Kieślowskiego. Ona sama określała współpracę z reżyserem jako wyjątkową. Przy okazji tej wspaniałej trylogii polski twórca miał okazję współpracować jeszcze z innymi znakomitymi aktorkami – Julie Delpy i Irene Jacob.
W słynnym “Pianiście” Polańskiego Adrien Brody wcielił się w Władysława Szpilmana – wybitnego pianistę i kompozytora żydowskiego pochodzenia, który podczas II wojny światowej próbuje przetrwać okupację Warszawy. Aktor przygotowywał się do roli wyjątkowo intensywnie: schudł kilkanaście kilogramów, uczył się gry na fortepianie i na pewien czas odciął się od codziennego życia, by lepiej oddać samotność oraz psychiczne wyniszczenie bohatera. Jego niezwykle emocjonalna kreacja przyniosła mu Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, czyniąc go najmłodszym laureatem tej kategorii w historii tych nagród. Podczas przemówienia podziękował Polańskiemu za rolę życia.
Która z powyższych ról najbardziej zapadła wam w pamięci?