{"id":30900,"date":"2026-07-26T03:52:16","date_gmt":"2026-07-26T03:52:16","guid":{"rendered":"https:\/\/www.hic.pl\/?p=30900"},"modified":"2026-07-26T03:52:16","modified_gmt":"2026-07-26T03:52:16","slug":"nowe-horyzonty-recenzujemy-everytime-i-fiord","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.hic.pl\/?p=30900","title":{"rendered":"NOWE HORYZONTY: Recenzujemy “Everytime” i “Fiord”"},"content":{"rendered":"
\"NOWE <\/picture><\/div>\n
\n

Festiwal Tauron Nowe Horyzonty rozkr\u0119ci\u0142 si\u0119 ju\u017c w najlepsze. W programie nie brakuje g\u0142o\u015bnych tytu\u0142\u00f3w z tegorocznego canne\u0144skiego programu. Wroc\u0142awsk\u0105 imprez\u0119 otworzy\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142ot\u0105 Palm\u0105 “Fiord<\/a>” Crisitiana Mungiu<\/a> z Sebastianem Stanem<\/a> i Renate Reinsve<\/a>. Mo\u017cemy te\u017c zobaczy\u0107 por\u00f3wnywany do “Aftersun<\/a>” “Everytime<\/a>” Sandry Wollner<\/a>, przywieziony prosto z canne\u0144skiej sekcji Un Certain Regard. Filmy recenzuj\u0105 Jakub Popielecki i Maciej Satora.\u00a0<\/strong><\/p>\n

Recenzja filmu “Everytime” (re\u017c. Sandra Wollner)<\/h2>\n

“Paincraft”<\/strong>
autor: Jakub Popielecki <\/p>\n

“Horror vacui”, g\u0142osi napis z plakatu na drzwiach pokoju nastolatki w filmie “Everytime<\/a>” Sandry Wollner<\/a>. Sw\u00f3j poprzedni film niemiecka re\u017cyserka zatytu\u0142owa\u0142a cytatem z pesymisty Ciorana, kt\u00f3ry z “horrorem” i “pr\u00f3\u017cni\u0105” mia\u0142 si\u0119 za pan brat, wi\u0119c wszystko si\u0119 zgadza. “Strach przed pust\u0105 przestrzeni\u0105” pasuje te\u017c na motto filmu o stracie i pr\u00f3bie jej przepracowania. Natura nie znosi pr\u00f3\u017cni, m\u00f3wi\u0105. Cz\u0142owiek te\u017c nie znosi \u2013 i stara si\u0119 j\u0105 wype\u0142ni\u0107. A Wollner<\/a> w “Everytime<\/a>” opowiada w\u0142a\u015bnie o tej pr\u00f3bie i dramatyzuje prac\u0119 \u017ca\u0142oby, mno\u017c\u0105c ekranowe “puste miejsca”: w kadrze, w narracji, w rozumieniu. <\/p>\n

\n

\"everytime-co-obejrzec-nowe-horyzonty.jpg\" <\/a><\/p>\n<\/div>\n

“Everytime<\/a>” znacz\u0105co rozpoczyna si\u0119 od k\u0142\u00f3tni o przestrze\u0144. Dwie siostry sprzeczaj\u0105 si\u0119 o wsp\u00f3\u0142dzielony pok\u00f3j, a Wollner<\/a> filmuje to w uj\u0119ciu, kt\u00f3re robi opowie\u015b\u0107 nie tylko z tego, CO wida\u0107, ale i z tego, JAK oraz SK\u0104D wida\u0107. Nieostre zbli\u017cenie na ziele\u0144 miejskiego drzewa nagle zmienia si\u0119 przecie\u017c w podgl\u0105daj\u0105ce uj\u0119cie “zza w\u0119g\u0142a”. Panoramuj\u0105c dalej tropem bohaterek, kamera stopniowo odkrywa przed nami kolejne konteksty, kolejne warstwy \u015bwiata przedstawionego: okazuje si\u0119, \u017ce patrzymy przez szyb\u0119, z poziomu zawieszonego nad ulic\u0105 tunelu-wiaduktu. I trudno oprze\u0107 si\u0119 wra\u017ceniu, \u017ce oko obiektywu zainteresowa\u0142o si\u0119 bohaterkami jakby tylko na chwil\u0119. \u017be zaraz si\u0119 na powr\u00f3t rozproszy i ucieknie gdzie\u015b indziej, w \u015bwiat. Cz\u0142owiek jest tylko momentem, punktem w czasie i przestrzeni \u2013 sugeruje mimochodem Wollner<\/a>. <\/p>\n

W jednej ze scen nastoletnia Jessie (Carla H\u00fcttermann<\/a>) zatrzymuje si\u0119 nagle, zagapiona gdzie\u015b poza kadr. Jak w s\u0142ynnym uj\u0119ciu “spielbergowskiej twarzy” w widzu zaraz rodzi si\u0119 ciekawo\u015b\u0107: na co patrzy bohaterka? Ale kiedy Wollner<\/a> tnie do przeciwuj\u0119cia, nie przynosi ono jednoznacznej odpowiedzi: widzimy jedynie miejsk\u0105 ulic\u0119 nad ranem, ci\u0105gn\u0105ce si\u0119 w dal tramwajowe tory, pustk\u0119. P\u00f3\u0142 filmu p\u00f3\u017aniej matka dziewczyny, Ella (Birgit Minichmayr<\/a>), poniek\u0105d dope\u0142nia to uj\u0119cie. Staje w tamym pustym kadrze i, jakby w odpowiedzi, spogl\u0105da w kierunku, z kt\u00f3rego patrzy\u0142a jej c\u00f3rka. Ale tym razem tamto uj\u0119cie jest puste: Jessie ju\u017c w nim nie ma. Teraz to Ella widzi “tylko” przestrze\u0144: tory, drzewa, NIC. W “Everytime<\/a>” pe\u0142no jest podobnych moment\u00f3w. Wollner<\/a> raz za razem udaje si\u0119 w ten spos\u00f3b uchwyci\u0107 na ekranie co\u015b niewidzialnego, sfilmowa\u0107 to, czego nie ma. Uobecni\u0107 nieobecno\u015b\u0107. <\/p>\n

I ma to sens. W ko\u0144cu “Everytime<\/a>” opowiada o tym, jak Ella, jej m\u0142odsza c\u00f3rka Melli (Lotte Shirin Keiling<\/a>), i zaprzyja\u017aniony z nimi nastolatek Lux (Tristan L\u00f3pez<\/a>) pr\u00f3buj\u0105 poradzi\u0107 sobie ze strat\u0105. Ella, Melli i Jessie t\u0142oczy\u0142y si\u0119 wcze\u015bniej w zbyt ciasnym mieszkanku, kt\u00f3re dos\u0142ownie mie\u015bci\u0142o si\u0119 niemal w jednym kadrze: za du\u017co os\u00f3b na zbyt ma\u0142ej ilo\u015bci miejsca. Teraz, po rodzinnej tragedii, ich mieszkanie zieje nadmiarem przestrzeni. Lux g\u0142owi\u0142 si\u0119 wcze\u015bniej nad podr\u0119cznikiem matematyki, pr\u00f3buj\u0105c zrozumie\u0107, \u017ce plus i minus daj\u0105 minus, a minus i minus daj\u0105 plus. Teraz musi prze\u0107wiczy\u0107 abstrakcje odejmowania w praktyce. Klasyczny egzystencjalny paradoks: nieobecno\u015b\u0107 bliskiej osoby to ci\u0119\u017car. Niby nic \u2013 a wa\u017cy. \u00a0 <\/p>\n

\n

\"nowe-horyzonty-co-obejrzec-everytime.jpg\" <\/a><\/p>\n<\/div>\n

Kto\u015b powie, \u017ce Wollner<\/a> serwuje nam tu bana\u0142. Jasne, kiedy przepisa\u0107 to na s\u0142owa, wyjdzie tautologia o tym, \u017ce “strata jest strat\u0105”. Ca\u0142y numer “Everytime<\/a>” polega jednak na tym, \u017ce re\u017cyserka i operator Gregory Oke<\/a> opowiadaj\u0105 ten temat \u2013 kinem. Raz za razem pokazuj\u0105 zreszt\u0105 bohater\u00f3w, kt\u00f3rzy sami pr\u00f3buj\u0105 zrobi\u0107 to samo, co oni: uchwyci\u0107 kruch\u0105, migotliw\u0105 obecno\u015b\u0107 w obiektywie. Przez kadr przewijaj\u0105 si\u0119 wi\u0119c poprzyklejane do \u015bcian zdj\u0119cia. Widzimy, jak siostra filmuje telefonem \u015bpi\u0105c\u0105 siostr\u0119. W kt\u00f3rym\u015b momencie Ella spotyka na parkingu kr\u0105\u017c\u0105cego w powietrzu drona, ten ucieka przed ni\u0105, niby speszony, a potem ogl\u0105damy zapis tego spotkania z punktu widzenia lataj\u0105cej maszyny, przewijany wstecz, jakby\u015bmy cofali si\u0119 w czasie.\u00a0 <\/p>\n

W jednej ze scen Jessica opisuje swoje najdawniejsze wspomnienie z dzieci\u0144stwa. Wa\u017cny moment w filmie o nieobecno\u015bci \u2013 bo mowa tu o wspomnieniu nieobecnego ojca. Zaraz okazuje si\u0119 jednak, \u017ce to raczej wspomnienie wspomnienia: kadr z wakacyjnego filmu wideo, kt\u00f3ry ogl\u0105da w innej scenie Melli. Wollner<\/a> przypomina tym samym, \u017ce nasza pami\u0119\u0107 sk\u0142ada si\u0119 w du\u017cej mierze z zapis\u00f3w pami\u0119ci. Re\u017cyserka “Everytime<\/a>” pokazuje, jak ludzka percepcja \u2013 nasze do\u015bwiadczenie czasu, przestrzeni oraz przemijania \u2013 zostaje po trochu ulepszone, a po trochu zakrzywione przez kolejne narz\u0119dzia rejestracji i reprodukcji obraz\u00f3w: aparat, kamer\u0119, telefon. Zera i jedynki, za po\u015brednictwem kt\u00f3rych coraz cz\u0119\u015bciej do\u015bwiadczamy \u015bwiata, nadaj\u0105 si\u0119 zreszt\u0105 na metafor\u0119 obecno\u015bci-nieobecno\u015bci. Jeden \u2013 jeste\u015b, zero \u2013 nie ma ci\u0119. <\/p>\n

Co ciekawe, jednym z motyw\u00f3w przewodnich filmu jest\u2026 “Minecraft<\/a>“. Hej, to przecie\u017c kolejne cyfrowe medium percepcji. W obiektywie Wollner<\/a> kanciasty krajobraz gry wideo rymuje si\u0119 wi\u0119c z rozpikselizowanymi wspomnieniami zapisanymi na kasecie \u2013 nomen omen te\u017c wideo. Re\u017cyserka pokazuje “Minecrafta<\/a>” jako symulator “realistycznego” punktu widzenia: tak zwanego POV, widoku “z oczu”.\u00a0 <\/p>\n

Ca\u0142\u0105 recenzj\u0119 Jakuba Popieleckiego znajdziecie TUTAJ<\/a>.<\/strong><\/p>\n

Recenzja filmu “Fiord” (re\u017c. Cristian Mungiu)<\/h2>\n

“Go\u015b\u0107 w dom, B\u00f3g w dom”<\/strong>
autor: Maciej Satora <\/p>\n

Polak, Rumun, dwa bratanki \u2013 wie ka\u017cdy, kto w XXI wieku mia\u0142 przyjemno\u015b\u0107 zobaczy\u0107 cho\u0107 jeden film wys\u0142any do naszych kin ekspresem z Bukaresztu. Ka\u017cdy, kto czyta\u0142 cho\u0107 jedn\u0105 recenzj\u0119 dowolnego dzie\u0142a Cristiego Puiu<\/a>, Corneliu Porumboiu<\/a>, Radu Judego<\/a> czy bohatera poni\u017cszego tekstu, Cristiana Mungiu<\/a>, wie natomiast, jak rodzima krytyka zazdro\u015bci przenikliwej kinematografii naszym przyjacio\u0142om ze Wschodu. Przekonanie o tym, \u017ce Rumuni kr\u0119c\u0105 najlepsze filmy o polskich problemach <\/i>s\u0142ysza\u0142em w swoim \u017cyciu wielokrotnie, z ust szerokiej gamy widz\u00f3w \u2013 co ciekawe, te stanowiska zawsze dotyczy\u0142y akurat innego tytu\u0142u. Podobie\u0144stwa \u015bwiat\u00f3w kryj\u0105 si\u0119 w przer\u00f3\u017cnych miejscach: tragedii g\u0142\u0119boko wdrukowanego komunistycznego systemu (“Egzamin<\/a>“), rozbitych spo\u0142ecznych struktur i niepokoju przed migracj\u0105 (“Prze\u015bwietlenie<\/a>“), kulcie bohaterstwa i unikaniu historycznej odpowiedzialno\u015bci (“Nie obchodzi mnie, czy przejdziemy do historii jako barbarzy\u0144cy<\/a>“), niewydolno\u015bci pa\u0144stwowej s\u0142u\u017cby zdrowia (“\u015amier\u0107 pana Lazarescu<\/a>“), wycie\u0144czeniu gonitw\u0105 w dyktowanym przez Zach\u00f3d kapitalistycznym wy\u015bcigu (“Nie obiecujcie sobie zbyt wiele po ko\u0144cu \u015bwiata<\/a>“), a nawet obrazie ideologicznych napi\u0119\u0107 przy rodzinnym stole \u2013 oraz obrazie samego sto\u0142u, z talerzem go\u0142\u0105bk\u00f3w po\u0142o\u017conym na plecionym obrusiku (“Sieranevada<\/a>“). <\/p>\n

\n

\"co-obejrzec-nowe-horyzonty-fjord.jpg\" <\/a><\/p>\n<\/div>\n

J\u0105drem wielu z tych scenariuszy jest obecny r\u00f3wnie\u017c w Polsce paradoks: konserwatywne spo\u0142ecze\u0144stwo z silnie zachodni\u0105 aspiracj\u0105. Obecny w Polsce, ale niemal ca\u0142kowicie nieobecny w polskiej przestrzeni filmowej. Znakiem towarowym Rumunii sta\u0142a si\u0119 lokalno\u015b\u0107 tego kina, jego bezwstydne zanurzenie we w\u0142asnym kontek\u015bcie, sp\u0119tanym obrzydliw\u0105 wsobno\u015bci\u0105 \u015brodkowoeuropejskiej historii i mentalno\u015bci\u0105 potransformacyjnego bagna <\/i>\u2013 pisa\u0142 trafniej ode mnie w znakomitym eseju<\/strong><\/a> Kamil Walczak, charakteryzuj\u0105c naraz kszta\u0142t wsp\u00f3\u0142czesnej rumu\u0144skiej kinematografii oraz \u2013 by\u0107 mo\u017ce \u2013 podstaw\u0119 problemu z niedoborem analogicznych narracji w naszym kraju. Afirmowany przez Rumun\u00f3w kontekst to co\u015b, od czego jako Polacy lubimy ucieka\u0107, co, pod\u015bwiadomie lub nie, wypieramy. We\u017amy cho\u0107by ekranowe oblicza polskiego konserwatyzmu: je\u015bli nie czerwone od w\u00f3dy jak u Smarzowskiego<\/a>, czy upokorzone i wsteczniackie jak w “Twarzy<\/a>\u201d Szumowskiej<\/a>, to przynajmniej “zdemaskowane” za hipokryzj\u0119, z kt\u00f3r\u0105 traktuj\u0105 w\u0142asne chrze\u015bcija\u0144skie idea\u0142y (“Wszystkie nasze strachy<\/a>“).\u00a0 <\/p>\n

By\u0107 mo\u017ce przez wsp\u00f3\u0142rz\u0119dne geograficzne czujemy mocniejsze powinowactwo z progresywn\u0105 stron\u0105 kontynentu. Liczymy na przej\u0119zyczenie kartograf\u00f3w, kt\u00f3rzy zamiast “Europa \u015arodkowa” (bo ju\u017c dawno wywalczyli\u015bmy, \u017ce nie “Wschodnia”) powiedz\u0105 o nas pewnego razu per “Zach\u00f3d” \u2013 dlatego tak ch\u0119tnie reprodukujemy narracje na zachodni\u0105 mod\u0142\u0119 (od pr\u00f3b gatunkowych po te artystyczne), umieszczamy w nich zachodnich, liberalnych bohater\u00f3w, celujemy w uniwersalnie zachodnie, a nie lokalne tematy. Pozbawieni podobnych z\u0142udze\u0144 Rumuni bezwzgl\u0119dnie rozliczaj\u0105 w\u0142asny kraj, ale ich filmy emanuj\u0105 wyra\u017an\u0105 dum\u0105 narodow\u0105; tak jakby przepracowanie rodzimych problem\u00f3w by\u0142o patriotyczn\u0105 powinno\u015bci\u0105, dzia\u0142aniem nie anty-, ale w\u0142a\u015bnie prorumu\u0144skim. Dum\u0105, kt\u00f3rej po\u015br\u00f3d polskich aspiracyjnych tw\u00f3rc\u00f3w cz\u0119sto pr\u00f3\u017cno szuka\u0107, a kt\u00f3ra z jednostronnych “diagnoz spo\u0142ecznych” czyni portret bardziej ambiwalentny, a w konsekwencji \u2013 dzie\u0142a wiarygodniejsze r\u00f3wnie\u017c dramaturgicznie.\u00a0 <\/p>\n

Owa “duma” dotycz\u0105ca w\u0142asnego systemu warto\u015bci charakteryzuje te\u017c g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w “Fiordu<\/a>” \u2013 pierwszego projektu Cristiana Mungiu<\/a> tworzonego poza ojczyzn\u0105 i jej specyfik\u0105, ale bior\u0105cego rumu\u0144sko-norwesk\u0105, ewangelikaln\u0105 rodzin\u0119 Gheorghiu za bohater\u00f3w swojego dramatu. Jej to\u017csamo\u015b\u0107 narodowa (matka Lisbet grana przez urodzon\u0105 w Solbergeldze Renate Reinsve<\/a>, ojciec Mihai \u2013 zwi\u0105zanego z Konstanc\u0105 Sebastiana Stana<\/a>) pozostaje dla fabu\u0142y r\u00f3wnie istotna, co ta religijna. Na p\u00f3\u0142noc Europy przyje\u017cd\u017caj\u0105 troch\u0119 za chlebem, troch\u0119 dla znalezienia pomocy w wychowaniu gromadki pi\u0119ciorga dzieci \u2013 deklarowanego wsparcia ze strony babci. W pierwszej scenie widzimy, jak ogromnym statkiem dobijaj\u0105 do ma\u0142ej mie\u015bciny tworzonej przez kilka czerwonych domk\u00f3w wci\u015bni\u0119tych mi\u0119dzy podn\u00f3\u017ce g\u00f3ry a polodowcowe wodne trakty. Witajcie, jestem waszym s\u0105siadem… W\u0142a\u015bciwie wszyscy tu jeste\u015bmy s\u0105siadami <\/i>\u2013 zapewnia dzieci dyrektor lokalnej podstaw\u00f3wki, za\u015bwiadczaj\u0105c przy okazji, \u017ce cho\u0107 znajdujemy si\u0119 setki kilometr\u00f3w od rumu\u0144skiej prowincji, dominuj\u0105ce kino Mungiu<\/a> poczucie spo\u0142ecznego osaczenia zgrabnie przeszczepione zostanie na obcy re\u017cyserowi kontekst. <\/p>\n

\n

\"nowe-horyzonty-co-obejrzec-fjord.jpg\" <\/a><\/p>\n<\/div>\n

Za go\u015bcinno\u015bci\u0105 norweskiego pa\u0144stwa pr\u0119dko idzie jego (nad-)opieku\u0144czo\u015b\u0107. Mimo \u017ce mie\u015bcinka jest malutka (skal\u0119 pot\u0119guje otoczenie tytu\u0142owych fiord\u00f3w, buduj\u0105cych wra\u017cenie, jakby akcja filmu dzia\u0142a si\u0119 na kra\u0144cu \u015bwiata), instytucje i mieszka\u0144cy staj\u0105 na g\u0142owie, by przyjezdni pr\u0119dko stali si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 wsp\u00f3lnoty (celowo unikam tu zwrotu “by czuli si\u0119 jak u siebie w domu”). Rodzice bez trudu znajduj\u0105 dobrze p\u0142atn\u0105 prac\u0119, s\u0105siedzi organizuj\u0105 spotkania zapoznawcze, grupa religijna z rado\u015bci\u0105 przyjmuje ich w swoje szeregi. Szkolni pedagodzy tak samo staraj\u0105 si\u0119 zadba\u0107 o najm\u0142odszych, blisko przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 ich procesowi adaptacji \u2013 by\u0107 mo\u017ce troch\u0119 zbyt blisko. Odkrycie siniak\u00f3w na ciele jednego z dzieci podnosi alarm w szeregach nauczycieli. Wezwane na dywanik, zgodnie z prawd\u0105 wyznaj\u0105, \u017ce w przesz\u0142o\u015bci rodzicom zdarza\u0142o si\u0119 stosowa\u0107 klapsy jako element wychowawczy.\u00a0 <\/p>\n

Ca\u0142\u0105 recenzj\u0119 Macieja Satory znajdziecie TUTAJ<\/a>.<\/strong><\/p>\n

Zobacz zwiastun filmu “Fiord”<\/h2>\n

“Fiord<\/a>” zadebiutowa\u0142 na tegorocznym festiwalu w Cannes, gdzie zosta\u0142 nagrodzony Z\u0142ot\u0105 Palm\u0105. Na ekrany polskich kin trafi pod koniec stycznia przysz\u0142ego roku. Przypominamy zwiastun:\u00a0 <\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Festiwal Tauron Nowe Horyzonty rozkr\u0119ci\u0142 si\u0119 ju\u017c w najlepsze. W programie nie brakuje g\u0142o\u015bnych tytu\u0142\u00f3w z tegorocznego canne\u0144skiego programu. Wroc\u0142awsk\u0105 imprez\u0119 otworzy\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142ot\u0105 Palm\u0105 “Fiord” Crisitiana Mungiu z Sebastianem Stanem i Renate Reinsve. Mo\u017cemy te\u017c zobaczy\u0107 por\u00f3wnywany do “Aftersun” “Everytime” Sandry Wollner, przywieziony prosto z canne\u0144skiej sekcji Un Certain Regard. Filmy recenzuj\u0105 Jakub Popielecki<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":30901,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"site-sidebar-layout":"default","site-content-layout":"","ast-site-content-layout":"default","site-content-style":"default","site-sidebar-style":"default","ast-global-header-display":"","ast-banner-title-visibility":"","ast-main-header-display":"","ast-hfb-above-header-display":"","ast-hfb-below-header-display":"","ast-hfb-mobile-header-display":"","site-post-title":"","ast-breadcrumbs-content":"","ast-featured-img":"","footer-sml-layout":"","theme-transparent-header-meta":"","adv-header-id-meta":"","stick-header-meta":"","header-above-stick-meta":"","header-main-stick-meta":"","header-below-stick-meta":"","astra-migrate-meta-layouts":"default","ast-page-background-enabled":"default","ast-page-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"ast-content-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-30900","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.hic.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/30900","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.hic.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.hic.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.hic.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.hic.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=30900"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.hic.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/30900\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.hic.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/30901"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.hic.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=30900"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.hic.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=30900"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.hic.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=30900"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}